Ondertussen zijn we toch wel een beetje klaar met de griep, toch? En toch trof ik tot twee maal toe de afgelopen dagen dit soort briefjes van de smetvreespolitie die naar ik meen nu weer gewoon massaal genegeerd worden.
De sneeuw is de nieuwe ramp die ons bestaan bedreigt. Of welke andere ramp ziet u in het verschiet liggen? Suggesties zijn welkom, want zonder ramp is er geen paniek en hoop mogelijk, en u weet, zonder hoop geen leven.
Leermoment, zou een passend buzzword kunnen zijn. Maar ik leer het ook nooit. Minder treuzelen. En dus bedenk ik als ik de fiets al uit het hok sta te sleuren dat ik nog fietslampjes nodig heb want het is donker. En dat handschoenen me in de kou ook goed van pas kunnen komen. Dus sprint ik terug.
Op de fiets rijd ik door de langzaam opbouwende sneeuwprut. Nu nog een beetje, over een paar uur genoeg om de wereld wit te wassen. De lichten staan telkenmaal op groen, dat zit mee. Nog drie minuten als ik de fiets ergens tussen de andere fietsen aan zijn lot over laat. Rennen naar de kaartautomaat, want als ik sneakers draag ben ik even geen heer van stand.
Kaartautomaat. Ok. Daarheen. 1 ticket. Met korting. 2e klas. Vandaag geldig. Pinnen. **** (dat is mijn pincode). Geen bon.
De automaat spuwt iets uit en ik ren door, mijn handschoenen niet vergetend, naar beneden, hoor ik daar deuren sluiten? De roltrap afgestort zie ik op het perron twee mensen rennen naar een conducteur die bij de voorste deur staat te wenken. Grote passen en ik heb ze bijgehaald als we de trein in springen.
Tien minuten later komt de conducteur kaartjes knippen en ik reik zonder te kijken een ongestempeld kaartje. Hmm, bromt de conducteur, Utrecht-Utrecht Zuilen, dat gaat niet helemaal goed. Een moment lang stort mijn wereld in - ik heb toch niet een verkeerd kaartje uit de automaat gehaald, een vergeten bonnetje van een vorige passagier ofzo? Daarna kom ik weer bij zinnen en bedenk dat ik gewoon een ongestempeld kaartje van twee weken geleden heb gegeven. Ik overhandig mijn kaartje en weet daarna zelfs vijf opgaven van het NRC-cryptogram op te lossen.
Waarom draaien ze de gehele, lange versie van Weather with you dacht ik terwijl ik lag te sluimeren bij de wekkerradio. Enige minuten later werd het duidelijk dat ik niet naar radio 3 luisterde, maar dat radio 555 speelde. O ja. Dat is waar ook. Het mediabombardement is begonnen.
Alles in het werk om maar herrie te maken. En dan die veilingen. Allemaal zzp'ers en webwinkels die de kans zien hun product nog even te pluggen.
- Interieuradvies
- Ongepubliceerde diepagaande gedichten over de liefde
- Een natuurgeneeskundig consult.
- 3 uur ondersteuning in Excel
- Een workshop schminken of graffiti
- Een uurtje theedrinken met @filmvanalledag(nee, staat er nog niet bij)
In het nieuwe jaar wilde ik meer aan muziek gaan doen op dit weblog. Niet dat ik er verstand van heb of dat ik diepgaande recensie ga schrijven. Op het mooie album The Bowery vond ik dit liedje in de geest van Kings of Convenience.
Als ik 's ochtends naar het werk rijd, zoek ik meestal een radiozender uit die muziek speelt. Omdat op al die zenders slap ge-oo-haat wordt, zet ik regelmatig radio 4 op. Het is klassieke muziek, de zender komt nogal archaïsch over maar er wordt niet zoveel geleuterd. Maar ook ook daar zijn er spelletjes en wedstrijden. Maak je geen zorgen. Spelletjes regeren dit land, tot en met de Tweede kamer aan toe.
Als luisteraar kan je een cd winnen als je een brief schrijft waarin je uitlegt waarom je die cd wil winnen. De meest sentimentele brieven winnen. Dat moet ik proberen, bedacht ik vanochtend, een sentimentele brief schrijven.
Geachte redactie,
Herinnering aan St. Petersburg, vraagt u uw luisteraars. Het was tegen zes uur 's avonds dat ik aankwam in St. Petersburg. Als rugzakreiziger zonder geld had ik gekozen voor een derdeklasserkaartje in de trein vanuit Moskou en was ik na uren hobbelen over de rails aangekomen in stad waar ik zoveel over had gehoord. De late avondzon scheen over Nevsky Prospekt en de frisse zeewind vanaf de Finse Golf over de stad. Die dagen bracht ik door wandelend over de grachten, paleizen bekijkend en picknickend in de parken. Zoveel grachten deed me aan thuis denken, en toch was de grootsheid van de stad iets wat ik nergens anders gezien heb. Nog heb ik spijt dat ik in de stad van de grote Russische componisten niet meer muziek heb gehoord dan een briljant vioolorkest dat in de metro stond te spelen. Herinneringen aan St. Petersburg zou u mij kunnen sturen, zodat ik deze wintermaanden onder het beluistering van Chopin een nieuwe reis naar het Venetië van het Noorden kan plannen.
Hmm. Misschien ben ik niet archaïsch genoeg. Maar eens kijken of dit wat oplevert.
