Twee weken terug was ik bij J. Die is een boekenlezer maar heeft ongeveer 50% van mijn hoeveelheid boekenkast in huis staan. Van de week was ik bij H. Die is geen boekenlezer een heeft derhalve ook maar 10% van mijn hoeveelheid boekenkast in huis staan.
Vanochtend besloot ik dat de studiegids 2003-2004 eigenlijk wel eens weg kon. Als ik meer weg kon gooien zou ik de helft van mijn kasten ook weg kunnen gooien.
Voor de fotoclub begon ik aan een stopmotion-filmpje. Het werd iets meer dan dat, namelijk alle effecten uit iMovie proberen.
En niet zeuren dat ik niet mag fotograferen in de auto, want als ik de autoradio al rijdend mag bedienen, mag ik ook het knopje van mijn telefoon wel indrukken.
Een sms?
Op dit uur?
Wie is er dood?
Andere berichten worden niet gestuurd bij nacht en ontij. Of is dat mijn geestesgesteldheid [state of mind] dat ik dat denk?
Een luxe mevrouw uit Bloemendaal zit druk te babbelen tegen medepassagiers om de loop der dingen, en met name de loop der treinen, voor haar zelf op een rij te zetten. 'Je hebt hier in die bossen tenslotte allemaal instituten [gestichten, red] en af en toe ontsnapt er dan eentje en die springt dan onder de trein'.
Tja. Hoe het ook zij, iemand is voor de trein gesprongen en dankzij een verstoring is er een vertraging. Dat leidt tot een hoop commotie, verbroedering, ontreddering, vermoeiing en frustratie. En de luxe mevrouw praat daar over tegen twee medereizigers.
Ik probeer het NRC-cryptogram op te lossen maar bijt mijn tanden stuk en luister daarom maar naar de Bloemendaalse, die zich afvraagt of ze haar aansluiting nog gaat halen op dit late uur - zou ze een taxi moeten nemen? - en kan de NS die dan betalen? Wat ik nobel vind is dat ze haar handschoenen weg heeft gegeven aan een jongedame naast haar, die het koud had en druk met haar iPhone in de weer is. 'Ach' zegt ze, 'ik heb er toch honderd in de kast liggen. Weet je waar ik die koop?'
Het zou zo waar kunnen zijn dat je die handschoenen het beste bij een bepaalde winkel kan kopen. Maar dat is niet waar ik aan denk. Want als ik een uur later sta te stampen om de kou te verdrijven op Amsterdam CS, vraag ik me nog steeds af: waarom sprong iemand?
Op een afstand van tien meter ontwaarde ik de stand. Weer een energiemaatschappij. Twee weken terug heb ik tien minuten aan een ijskoude deuropening gestaan om een verkoper van E.On af te poeieren. Toen ik achteraf wat uitspraken van de verkoper ging controleren bleken zijn feiten ook maar uit de lucht gegrepen. En hij verkocht niet louter windenergie.
De liberalisering van de energiemarkt heeft een hausse aan marketingcampagnes te weeg gebracht. Over de effectiviteit kan je je twijfels hebben: als je Frans Bauer en Maurice de Hond inhuurt om je product aan de man te brengen, ben ik vooral niet geneigd over te stappen.
Terwijl ik naar de supermarkt onderweg was, stonden ze dus weer te verkopen. Die mensen bot afkappen kan ik ook wel, maar goed, dan krijg je weer van die SIRE-reclames over onbeschoft gedrag richting medeburgers. Deze dame vroeg waarom ik nog steeds bij die dure energiemaatschappij zat. Waar ik het vandaan haalde, weet ik niet meer, maar ik had mijn antwoord elders als suggestie gehoord. 'Ik betaal graag meer' riep ik terug. 'Dan kan ik niks voor u betekenen', zei ze terug.
Kijk. De rationele verwachting dat de calculerende burger wel het goedkoopste zal willen afslachten door iets volslagen idioots te roepen is werkende tactiek om die verkopers met een mond vol tanden te laten staan. Volgende keer vraag ik of ik een pompoen bij ze kan kopen.
Ondertussen zijn we toch wel een beetje klaar met de griep, toch? En toch trof ik tot twee maal toe de afgelopen dagen dit soort briefjes van de smetvreespolitie die naar ik meen nu weer gewoon massaal genegeerd worden.
De sneeuw is de nieuwe ramp die ons bestaan bedreigt. Of welke andere ramp ziet u in het verschiet liggen? Suggesties zijn welkom, want zonder ramp is er geen paniek en hoop mogelijk, en u weet, zonder hoop geen leven.
