Het licht doet het niet in het toilet.
Knipper. Wacht. Knipper. Knipper.
Zo duur het tien, vijftien seconden.
En ik kwam echt niet naar het toilet om daar te wachten, ik kwam omdat ik er nodig iets achter moest laten.
Dan maar in het donker? Staand? Is dat niet een risico?
Eigenlijk zou je (als man), met minstens twintig jaar ervaring, daar toch niet terug voor moeten schrikken. Maar de keuze hoeft niet gemaakt te worden - het licht gaat definitief aan voordat ik de keuze moet maken.
Wat een opluchting.
*
Twee foto's uit de verzameling toiletfoto's (zie ook eerder)
Tijdelijk toilet waar bomen naar binnen groeiden, Nijmegen.
'Wat was dat?' vraagt B als we met 70 door de stad snellen.
'Een haas' antwoord ik 'er ligt een dode haas op het wegdek. Ik probeerde er om heen te sturen, maar dan rij je er natuurlijke net overheen'.
*
Vanochtend. Ik accelereer en denk niet na maar kijk naar de weids uitgespannen wolken. Tik.
Achteruitkijkspiegel. Opnieuw.
Het asfalt van het fietspad glimt na een forse regenbui. In de zon droogt het snel, maar nu is het nog nat. Alles ademt de verfrissing van een zomerbui. De bomen druppelen na.
Met de wind in de rug naar de stad. Parkeren op het Domplein, waar de toeristen de foto's van een kerk maken - een kerk die voor de helft niet meer bestaat. Tussen de Japanners door wandel ik naar de bibliotheek voor een paar reisgidsen over Japan. Ja, Japanners komen mijn stad bekijken en ik ga hun land bekijken.
Mooie mensen lopen op straat met koffiemokken. Fijn. Vanochtend heb ik, verleid door de geur van een opengescheurd pak koffie, maar meteen koffie gezet.
Bij de bibliotheek ben ik binnen vijf minuten klaar en loop naar de naastgelegen boekhandel.
Voor de vakantie mogen er tenslotte wel een paar boeken mee. Ik koop Norwegian Wood van Murakami. Niet bijster origineel, want iedereen heeft het over deze schrijver. Maar anderzijds: ik ga wel naar Japan, dus over Japan lezen is logisch. Bovendien ben ik wel benieuwd, wat dat dan is, als iedereen het er over heeft.
Zo is er één boek voor onderweg. Eigenlijk zoek ik er nog twee. U nog tips?
De auto is een machine waarmee je van A naar B kan rijden maar waarin je ook best leuk kan drummen. Neem de verschillende delen van het stuur, de pook, de handrem en de rustpositie van de linkervoet en er is een aardig drumkit. Zo heb ik het afgelopen jaar toch aardig mee leren drummen met de iPod. Niet slecht, want dat soort op ritme gestelde motoriek is niet tot mijn natuurtalent. Ik kan zelfs maten drummen. Nou ja, tot ik er over na ga denken, daarna gaat het al snel mis.
Vandaag probeerde ik mee te drummen met The National. Dat is lastig, want de muziek van The National wordt mede gedragen door een sterke drummer. High Violet is de naam van hun laatste album, en dat is (voorlopig) het beste album van 2010. Na het concert van gisteren in Tivoli is dat alleen maar méér waar.
Massa's mensen waren aan het sms'en en twitteren om ondertussen uit te vinden of Duitsland zou winnen van Spanje. De drummer loste dat handig op door een bordje op te houden. Spanje had gewonnen.
Het WK wordt nagenoeg onontkoombaar.
You know I dreamed about you / for twenty-nine years before I saw you klinkt als onderdeel van Slow Show. Ik kijk naar rechts en ze schudt glimlachend van nee. Of dat meebewegen op de muziek is, of dat het antwoord geven op de tekst (wij kennen elkaar geen 29 jaar, want zo oud zijn we niet, en dat dromen is ook niet van toepassing) weet ik niet. Interpretatie. Het is maar wat je er van maakt. Maar het moment blijft me bij.
Net als de rest van the National trouwens. De hele dag heb ik dit liedje gepreveld. En gedrumd.
Tijdens een vorige actie van een supermarktketen uit Zaandam werden voetbalplaatjes weggegeven. Om in plakboeken te verdwijnen van jongens en meisjes, maar ook op te duiken op lantaarnpalen, stoplichten, abri's en elektriciteitshuisjes.
Speler van Heracles, gevonden op de straat in Rotterdam
Er is wat voor te zeggen om Nederland als plakboek te beschouwen. Alleen moeten dan wel de locatie van de overige plaatjes bekend worden (uit het hoofd weet ik er nog twee aan te wijzen).
Het was festival in de stad. Dat is het tegenwoordig de hele zomer lang, dus ik kan ook schrijven over een parkachtig terrein in de stad, dan verzint u het festival er zelf wel bij.
Ik verbaasde me over het aantal hippies dat er rond liep. Die bestaan dus nog. Of althans, uiterlijke hippies in ieder geval. Ze bevolkten de kraampjes waar de verbeterdewereldindustrie kleding en kettingen verkocht.
Op een onbewaakt moment plunderden de kinderen van de hippies de ijscokraam om er vandoor te gaan met een stuk of 100 hoorntjes.
Met de fiets omhoog tegen de Col du A27.
Stoempen terug. Met wind tegen is het niet sierlijk fietsen.
Deze weken zijn er wegwerkzaamheden. En dus gaf ik gehoor aan de oproep om niet met de auto te komen.
Dus de fiets.
De dag erna met de trein.
En de bus.
En de tram
'Op 23 juni worden deze fietsenrekken weggehaald' staat op het bord in het stationsgebied dat ik las. Toen was het al 29 juni. Wat een vreemde stad.
30 juni, half tien 's avonds.
Een vrouw in de trein jeremieert telefonisch over vakantiegeld en ouders en noodnummers.
In Lunetten staat een verhuisladder tegen een woning aan.
En Jezus redt volgens de billboard.
