Na het nagerecht, maar nog voor de koffie komt de serveerster met een extraatje van de zaak. In een mooi lang glaasje, citroen-sorbetijs met wodka. Leuk spul. Aangezien er toch al een goede bodem ligt van tonijn, pasta en vegetarische lasagne denk je 'ach, het zal wel mee vallen met die hoeveelheid wodka'. Er volgt koffie en de conclusie dat deze stad zichzelf niet zo'n minderwaardigheidscomplex aan moet praten.
We rijden de stad uit. Babbelend over vanavond om daarna naar de snelweg te gaan, en daarna een half uurtje op cruise control naar huis te rijden. Maar op de uitvalsweg staan ineens gele hesjes. Ik rem af, zet de versnelling in z'n vrij en denk meteen aan het extraatje van de zaak. Ik voel er weliswaar niks van maar er zat toch een beste hoeveelheid wodka in en je zal zien dat zo'n apparaat daar net op aan slaat. Langzaam rolt de auto uit. Maar ik krijg geen stopteken. Ik plaats de versnelling weer in z'n drie en met een diepe grom trekt de auto weer op. Naar de ring. Naar huis.
De Belgen draaiden weer eens fabelachtig goede en originele muziek vanmiddag. Misschien was het dat verandering van spijs doet eten maar bijzonder verheugd was Fat Boy Slim weer eens te horen. De presentatrice (hoe noemt men een vrouwelijk dj?) verwijst naar de videoclip.
O ja. Die moest ik nog eens kijken.
Misschien was het omdat ik ook een grijs pak droeg net als het mannetje in de videoclip dat ik zo enthousiast was. Of omdat ik dinsdag het beveiligingssysteem van een gebouw met drie bewakers in een gebouw heb omzeild door gewoon in een lift te stappen, net als de persoon in deze clip in de lift stapt. Of wat dan ook, ik dacht dat ik het een geweldige clip vond.
Bij het terugkijken viel het mee een beetje tegen. Nou ja. Oordeelt u even.
Wel even uitkijken. Clip wordt leuker naar mate je verder komt.
Vanuit een discussie over te bezoeken bossen deze herfst (Henschotermeer of toch Austerlitz) belanden we bij de fietskaarten van de regio. Plaatsnamen waar we nog nooit van gehoord hebben. Met behulp van Plaatsnamen en streken in Nederland zoeken we de herkomst van plaatsnamen op. Het zal u niet verbazen dat de meeste plaatsnamen verwijzen naar water of nattigheid.
Mooiste plaatsnaam van de avond is veruit Puiflijk. Na de introductie van Pannenkoek als scheldwoord in het vorig seizoen, zal Puiflijk ook niet misstaan. Daarnaast zou het een reis waard zijn, zo'n plaatsnaam. Een reis langs de twaalf meest bizarre plaatsnamen, één in elke provincie (deze laatste regel om te voorkomen dat Limburg gaat overheersen). Dus ik stel voor dat u uw suggesties hieronder indient. Winnaars mogen mee op een dagtrip langs Puiflijk en 11 overige plaatsen.
Over de uitslag kan lang en uitvoerig gecorrespondeerd worden met de jury.
Is er iemand in de zaal die verstand heeft van Kunst?
Een drie kwartier geleden stond ik voor het stoplicht om de snelweg op te rijden. Rondom mij verzamelden zich andere auto's. Ook ik besloot om mijn richtingaanwijzer aan te zetten, hoewel het evident was dat ik naar links zou gaan. Tik-tak-tik-tak. Zo knipperden wij allen terwijl het stoplicht op rood stond.
Verexcuseert u mij alvast, soms heb ik wat rare gedachtenkronkels, gevaarlijk ben ik verder niet. Knipper knipper knipper, we zouden er een symfonie van moeten maken. Een georkestreerd systeem van knipperende auto's. Misschien een leuk werkje voor een conceptueel kunstenaar?
En tegen de tijd dat je dan toch je naam als conceptueel kunstenaar hebt gevestigd kan je het ook wel wat groter aanpakken. Ik stel me zo voor dat we de ring voor een paar uurtjes af sluiten voor alle verkeer en vervolgens zo 's avonds laat een ballet van auto's organiseren met harmonieus heen en weer rijdende koplampen. Zeventig camera's erbij, live uitzending in 153 landen en tweehonderduizend man publiek op de viaducten. Jammer genoeg vrees ik dat de ingenieurs van Rijkswaterstaat daar het nut niet van inzien, maar voor wie nog een loopbaan zoekt als conceptueel kunstenaar kan met dit idee en kleinschaligere varianten toch zeker tien jaar zoet zijn.
Tenzij het natuurlijk al eerder bedacht is, maar daarom vroeg ik dus of hier kunstkenners in de zaal waren.
Verbazen kan ik me er over dat mensen die alles wel gezien moeten hebben in deze wereld nog steeds blijven hangen in de stijlfiguur om Amsterdam als 020 aan te duiden.
De bladeren vallen van de bomen. Dat doen ze wel vaker. Ieder jaar om precies te zijn. Elke keer zorgt het er voor dat er massa's families naar het bos gaan om eikels en paddestoelen en beukennootjes en kastanjes en eikels en blaadjes te rapen. En massa's fotografen trekken naar het bos bewapend met toeters van lenzen en toestellen met tientallen knopjes. Op naar de bossen vol van verrotting.
Onbekend nummer terroriseert me.
Onbekend nummer belt als ik me aan het scheren ben, als ik aan het hardlopen ben, als ik boodschappen doe en als ik aan het koken ben (dat koken kan nogal luidruchtig zijn vandaar dat ik zo'n telefoon niet hoor.
Al enige weken vind ik regelmatig gemiste oproepen.
Maar een voicemail inspreken en de identiteit bekend maken, ho maar.
Misschien is het Dirk met de vraag of ik z'n bank wil overnemen (wat een slechte grap)
Dat drijft me tot het randje (die zin klinkt als een anglicisme).
Binnenkort sluit ik mezelf nog een week op met alleen mijn mobiel in de hand om maar niet langer de telefoontjes te missen. En dan kunnen ze mij na een week naar een rusthuis sturen om te herstellen van al die spanningen als ik nog niet weet wie het is. Twee maanden naar een rusthuis in een warm land? Nog niet eens zo'n onaantrekkelijk idee. Dus misschien kunnen we een ploegendienst organiseren? Een stuk of zes vrijwilligers die mijn telefoon 24 uur per dag in de gaten houden?
Dinsdag reed ik naar Zeeland. Ik lijk wel een waterdrager, dacht ik toen weer een lege halve liter water op de bijrijderspositie gooide. Een stuk of vijf flesjes zijn in een constante roulatie tussen huis, auto en tas.
Mijn iPod gaf al snel de geest, afwisselend probeerde ik op radio 3 en 4 iets te vinden. Nadat ik ver genoeg naar het zuiden was gereden, schakelde ik over naar de Belgen van Studio Brussel. Daar is de herdenking van Frank Vandenbrouke in volle gang. De wielrenner is die nacht overleden.
Studio Brussel speelt een opname waarbij hij zijn favoriete plaat uitkies. Hij kiest voor My way. Later komt een psycholoog aan de lijn om uit te leggen waarom de dood van onze idolen ons aangrijpt. Dat alles gemengd met de onbegrijpelijke fileinformatie die spreekt over de E40 en de binnenring van Brussel.
Op de terugweg werd het signaal van de Vlaamse radio steeds zwakker. Langzaam verdwenen Frankie en de Brusselse binnenring, om ruis achter te laten.
Voor het stoplicht. Nog een rotonde te gaan, daarna een kruising.
De iPod doet shuffle. Dat is zeg maar de 'van het kastje naar de muur'-modus. Of de 'lot uit het loterij'-modus. Of de 'alle macht uit handen geven'-modus.
iPod speelt Cafe del Mar. Dat stond er ook nog op. In 2004 viel ik in slaap in het vliegtuig met deze cd (dat was de bedoeling). Dit is het enige nummer dat er nog van over is gebleven in de afspeellijsten, de rest is al lang verdwenen. Maar wachtende op het passeren van een tram denk ik had dit nummer zo'n zware bass? Het antwoord is nee, zo blijkt als de auto links van mij veel sneller optrekt en ik verder naar huis zweef.
Begin vandaag aan het schrijven van 'de opkomst en ondergang van DSB' en zorg dat het over twee weken in de boekhandel ligt. Daar zal behoefte aan zijn.
En niets wil ik missen want daar is het toch voor. En toch is er zoveel te missen. Want, waarom weet ik niet dat dat bestaat, vroeg ik me een aantal keren af terwijl ik blog-art bezocht. De foto's van Pieter Musterd en Robbie Veldwijk. De weblogmuur van Eva en Mirjam (beide weblogs helaas zonder rss-feed). De muziek van John Dear Mowing Club, die door de vreemde setting niet helemaal tot interactie met het publiek kwamen, maar beslist lieten zien dat ze over mooie liedjes beschikken.
Dat alles kende ik niet tot afgelopen vrijdag. (Een ander deel van de bezoekers / podiumklanten kende ik wel, 't is leuk om die live te ontmoeten). En opdat u niks mist heb ik nog wel twee muzikale tips die ik niet eerder heb doorgegeven.
Living Ornaments maakt een elektronische album met songtitels die je alleen al naar het album doen willen luisteren. Stoethaspel. Kassiewijlen. Gratis download, via Eclectro
Buiten regende het. Het Spui glom. De druppels kwamen gestaag neer op mijn lange winterjas terwijl ik tussen de Haagse torens naar het station stapte. Niets wil ik missen, maar misschien maak ik een uitzondering voor regenbuien.
Sinds ik bij Blog-art ben opgesteld als fotograaf heb ik enige twijfel over mijn identiteit. Ik dacht altijd dat ik een stukjesschrijver was die nog wel eens een foto plaatste, nu blijk ik een fotograaf te zijn die ook nog wel eens tekstjes typt. [Komt dat zien mensen, foto's op reuzeformaat, en nog een boel andere leuke dingen].
Dus nog maar eens een foto.
M. zei gisteravond dat dit een foto is die ogenschijnlijk jaren oud is, ondanks dat de foto vorige week gemaakt is. Eén waar je ieder moment een jaren '70 bloemenjurkmeisje in beeld verwacht. The girl with kaleidoscope eyes zou ik the Beatles kunnen citeren maar dat heb ik al eens gedaan. Veel beters weet ik niet, hippie ben ik immers nooit geweest.
Voor me in de file stond een busje van een hardwerkende ondernemer. U weet wel, die types die het zo moeilijk hebben in deze tijd. Een kastenhandelaar uit Alkmaar, faxnummer en mobielnummer op de auto geschilderd. Ik reed bij Utrecht, er stond 410 kilometer file, het regende. Nee, bereidheid even 'door te pakken' kon je deze man niet ontzeggen.
Het leek me best een aantrekkelijk om even met dat 06 nummer te bellen, even een toneelstukje te spelen en de man te vertellen over een opdrachtgever in Zeist waar hij nu meteen naar toe moest. En dat hij dan bij de eerste afslag rechtsomkeert zou maken, waardoor de snelweg weer iets minder vol was, en ik weer iets eerder thuis was.
Gelukkig was de eerste afslag mijn eigen afslag en was dit alles niet nodig.
Indien ik vanmiddag gevolgd werd door de veiligheidsdiensten, dan moeten ze dit een buitengewoon verdachte (want onverklaarbare) route hebben gevonden.
