Gisteren is er dus een bakje aardbeien gepicknickt in het park.
En bij het opstaan bedenk ik dat ik niet alleen het bakje daar heb weggegooid, maar ook mijn aardappelschilmesje.
Volkskrant Magazine heeft een rubriek waarin de lezer een foto kan insturen en op die manier kan bijdragen aan de krant. Een beeld waarop een maatschappelijk probleem of nieuwsfeit zichtbaar wordt. Of 't kan ook NRC Magazine zijn, die twee lijken op elkaar, op het papierformaat na zijn ze gelijk. Het is in ieder geval een goedkope manier van (burger)journalistiek.
Eenvoudiger nog dan insturen naar de krant is het plaatsen op dit weblog en de lezer verder zelf het werk laten doen. Onderstaande foto maakte ik tijdens vijf minuten wachten op CS. Niks doen kan nog steeds beeldmateriaal opleveren.
De bal ligt klaar. Te wachten om te worden beroerd, om met een rotvaart in het doeltje te worden getrapt.
De bal ligt verkeerd, zie ik nu op deze foto. Voor de linkervoet, namelijk. Dat wordt nooit wat. Of bent u wel linksbenig? Misschien moet u dan maar schieten.
Ik zit al vroeg op het terras want thuis houd ik het niet uit. Thuis word ik gek, thuis kan mijn geest niet los zijn. Op het terras bestel ik een koffie en kijk rond. Kijk, daar komt de eerste klant van vandaag. In pak, met zwartlederen diplomatentas. Alleen zijn das ontbreekt, maar sinds Claus zijn de dassen langzaam verdwenen. Met besliste stappen gaat hij de zaak binnen. Ik neem nog een sigaret en kijk wat ik gisteren schreef. Is dit het waard vandaag bewaard te blijven?
Even later komt de man in pak weer naar buiten. Met drie dozen taart stapt hij in een glimmende auto, ongetwijfeld om naar een kantoor te rijden, te trakteren en gecomplimenteerd te worden met de goede keuze voor taart. Mijn tekst laat zich langzaam kneden en ik vraag om nog een koffie.
*
Voor de Supervlaai is een terras. Tien uur per dag bezet door kettingrokende klanten, ongeacht de neerslag. Zwarte koffie en muntthee, gezeten op een tuinmeubelset die behoorlijk voldoet aan de laatste trends. Als ik iets over achten aankom zit er al een eerste klant op het terras. Wonderbaarlijk fenomeen: maandagochtend, nu al met een sigaret en een opschrijfboekje op het terras. Hij heeft een baard en een zwarte jas. Een jas, dat moet ook wel nodig zijn, het is nog fris. Ik probeer hem aan te kijken als ik naar binnen stap, maar hij kijkt naar beneden, naar zijn aantekeningenboekje.
Zondag. Bezig in en rond het huis en wachten op wat komen gaat. Een liedje op de radio die muzikale behang uit staat te spuwen. 'Daar wil een bandje wel heel erg als Pearl Jam klinken', denk ik, 'die invloed hoor je ook nog steeds terug'.
Uit de afkondiging blijkt dat dit het nieuwe liedje van Pearl Jam is. Die bestonden ook nog.
In de verte lag het dorp, mijn bestemming. Een echt dorp, Anton Pieck zou het geweldig vinden. Kneuterig huisjes en alles oud-Hollands. Maar wat hadden ze daar nu gedaan, vroeg ik me af toen ik de horizon zag. Een enorme flat neergezet? Nee toch? Dat kon toch niet? Welke mafketel had dat in zijn hoofd gehaald om daar, midden in het dorp een torenflat te bouwen? Ongelofelijk. In zo'n afgewogen, kleinschalig landschap, genre: het einde van de bewoonde wereld (akkoord, de bewoonde wereld eindigt al snel bij mij), een enkel plukje hoogbouw?
(Beeld u even in: stoom uit mijn oren en veel verontwaardiging)
Toen ik naderbij kwam bleek de kerktoren in de steigers te staan.
In Amsterdam. Heen had ik nog genoeg aan mijn strippenkaart, maar terug niet, had ik reeds gezien. Twee opties: of een los kaartje kopen, of mijn ov-chipkaart proberen. Maar werkte dat reeds? Dat ding is Oerrotterdams met een grote foto van de Erasmusbrug erop. Het Feyenooordembleem ontbreekt maar net. Zou dat hier wel werken? Zouden ze dat hier wel goed vinden?
Het is een zonnige, maar niet al te warme zondag, Zuid-Frankrijk, Noord-Italie, vooruit, het Balatonmeer. Voor een lichte lunch - een postmoderne salade met enkel lokaal verbouwde ingrediënten zit u op het terras, op een plein, provinciestadje, uw lief aan uw zijde. De zoete verdoving van wederzijdse rust. Aan de overkant van het plein zet een muziekgroepje zich neer. Contrabas, twee blazers en een accordeonist. Een paar moeders roepen hun kinderen tot zich. Dáár niet voetballen, liever hier. Het orkestje speelt enige tijd.
Later vraagt u zich af wie dat waren. Ze waren toch beduidend beter dan een dweilorkestje.
Vrijdag zat het boek bij de post, met in de kantlijn de vraag wanneer mijn boek uitkomt. Daar wacht ik nog even mee, maar ondertussen kan ik wel proberen om de roman Mea van blog-collega-sinds-het-begin Louter hier te bespreken.
Mea werkt als hoofddocent politicologie aan de universiteit. Ze heeft vooral een verleden (alleenstaand moeder, links actievoerder, geïnspireerd wetenschapper) maar geen visie op de toekomst. De bevlogenheid die ze ooit bezat, is met de jaren verdampt. Nu resten nog veel drank, een aftakelend lichaam en haperende relaties. Nog dertien lange jaren tot haar pensioen. Louter zet een meedogenloos beeld neer van een verkalkte wetenschappelijk onderzoeksgroep waar al jaren dezelfde verhalen worden gerecycled. De onderlinge verhoudingen deden denken aan de dorpsuniversiteit van Paterswolde, beschreven door Hermans. Met name de eerste helft van het boek was zodanig cynisch geschreven dat ik de neiging had het weg te leggen. In het tweede deel van het verhaal zit meer dynamiek, waardoor het minder opvalt. Maar als dit werkelijk de situatie in academia is, vraag je je af waarom Willemijn zelf nog universitair hoofddocent is.
Met die laatste opmerking ga ik een stap te ver: fictie en werkelijkheid zijn gescheiden werelden. Maar als je na zes jaar een weblog van iemand hebt gelezen, is een boek lezen ook een beetje kijken of je iets herkent. Wel, de prealabele vraag komt terug. Die was ook te mooi om te laten schieten. En Viktor & Rolf passeren ook nog even. Sommige karakters worden wel erg eenzijdig neergezet. Dat kan wijzen op het onvermogen van Mea om zich in andermans positie te verplaatsen - of is het misschien een puntje van kritiek op het boek?
Het boek leest verder als een trein, in een prettige, gedoseerde stijl. 's Avonds begonnen en 's nachts de laatste pagina omgeslagen. Een goed glas rode wijn, of om in de alcoholistische proporties van Mea te blijven, een goede fles rode wijn kunnen we wel drinken op dit debuut.
Voor 610 euro vanuit Amsterdam naar Paramaribo, prijst een reclame aan in de ruit van een reisbureau. De pluimage is divers in deze straat. Een afhaaljavaan, een accordeonspecialist, een reisbureau voor Georgië, een wijnhandel met ecologische wijnen, een Oost-Afrikaans restaurant. Binnenkort opent een drumstelspeciaalzaak. Enkele kunsthandels waar niemand binnen is completeren het beeld. Ik neem aan dat dat hoort bij het exclusieve idee dat kunsthandels verkopen - hoe minder klanten, hoe meer er sprake is van een persoonlijke smaak, iets wat een eerste levensbehoefte is in het tijdperk van individualiteit.
Parkeren kost 60 cent per kwartier. Binnen drie minuten heb ik de kaartjes opgehaald en ben ik terug bij de auto. Dan nog maar een rondje door de straat om te bezien wat er is.
Een beetje weemoed uit het fin du siecle, hoewel die weemoed vooral in euro's wordt uitgedrukt tegenwoordig. Althans, het lijkt hier een beetje op het dure Statenkwartier, of zou dit zelfs al Statenkwartier mogen heten? Ooit gingen we bij Roy op bezoek en die woonde in het Statenkwartier en dat leek hier een beetje op. Tot zover mijn parate kennis over het Statenkwartier.
Op de terugweg rijd ik terug door het zuidwesten van Den Haag, dat op mij nog altijd overkomt als een uitgestrekte steenwoestijn. In Utrecht, Rotterdam en zelfs in Amsterdam kan ik structuur ontdekken. Den Haag schijnt mij nog altijd heel veel blokken huizen doorsneden met wegen die verkeersveilig zijn en vol stoplichten staan. Ik zoek het onderscheid tussen zand en veen, maar kom niet tot een heldere grens. Misschien moet ik er een poosje gaan wonen of gaan werken, in Den Haag.
Iets meer dan vier maanden zijn ze nu mijn schoenen, geschikt voor gooi- en smijtwerk en andere informele gelegenheden. Ik bekeek ze en zag hoe snel de slijtage ging.
