Film van Alledag

Na een jaar of tweehonderd werd het leven een mild soort zweven
seizoen gingen, treinen rijden nog steeds
slechts de wind nog, die onvoorspelbaar bleef
nog zevenhondernegenenzestig jaar te gaan

» Maarten | ¶ | 30 09 2006 | Zes reacties

Niet op zondagochtend

Twee weken geleden probeerde ik het een keer op zondagochtend. Dat heb je dan van horen zeggen, die zondagochtend, dat zie je in Duitse krimi's en op weblogs en in lifestylemagazines. Wat meer mensen doen hoef je niet per se ook te doen, maar het zou best eens kunnen dat een grote groep mensen gelijk heeft.

Ik pakte mijn schoenen en liep. Na een minuut al niet meer lekker, maar een beetje fysiek voelen dat je leeft kan geen kwaad. Wat ze zeggen klopte. Massa's volk op de been. Fietsers, wandelaars, lopers, zelfs skeeleraars. Mensen die het vast allemaal heel leuk hadden. Maar mijn benen wilden niet veel verder dan een halve training, en op twee derde gaf ik op. Sindsdien ben ik weer terug bij de avond. De straten zijn stil, met enkel een paar hondenbezitters en de jeugd van de Evangelische kerk die voor het gebouw staat te roken. Nauwelijks andere lopers.
En ik vraag me af wat het fysieke verschil is tussen de ochtend en de avond; waarom de avond zoveel gemakkelijker is dan de ochtend.

» Maarten | ¶ | 24 09 2006 | Negen reacties

Terug

(eerder)

Vanaf het station fietste ik naar huis. Ik had geen lekke band, kwam geen woest bijenvolk tegen en kreeg ook geen regenbui op mijn hoofd. Het noodlot had me al weer losgelaten, en was op zoek gegaan naar andere slachtoffers. Thuis belde ik nogmaals naar mijn mobiel, maar opnieuw hoorde ik slechts mijzelf een voicemailbandje inspreken. Even later werd ging de telefoon.

De volgende dag arriveerde ik drie kwartier te vroeg op Amsterdam Centraal, met een bos bloemen bij me. Ik wachtte bij het meetingpoint, dat gedurende de verbouwing bij de taxistandplaats is gevestigd, maar waar het hele het grootste gedeelte is bedekt met fietsen. En passant hielp ik twee backpackers op weg naar het centrum van Amsterdam - de straat oversteken, jongens, en dan ben je er. Ik wachtte, sprak wat mensen an die in het profiel pasten, maar zonder succes. Opeens stond ze voor me 'Ben jij Maarten?'. 'Dan ben jij D.'.

Vijf minuten later zat ik weer in de trein, huiswaarts. Telefoon in de tas - waar die onhoorbaar is, maar wel veilig opgeborgen.

» Maarten | ¶ | 22 09 2006 | Zes reacties

Bij het begin van het noodlot

Mijn telefoon raakte kwijt. In de trein, het ding gleed zomaar uit m'n broekzak. Dat was op zich vaker voorgekomen, maar destijds had ik het door. Dat ik de gewonte om mijn telefoon in mijn broekzak op te bergen niet afleerde, was natuurlijk stom. Ik tartte het noodlot, en dat noodlot greep zijn kans en mijn telefoon gleed uit mijn broekzak. Het noodlot moet men nu eenmaal niet te hard tarten, anders wordt het wakker en komt het uit het kleine hoekje, waar het samen met het ongeluk op je zit te wachten, om je het moeras van ellende in te slepen.

Op mijn overstapstation kletste ik met een man die net naar de dokter was geweest en mijn toekomstige woonplaats beoordeelde op de nabijheid van ziekenhuizen. Nadat hij in zijn boemel gestapt was en ik op de mijne wachtte, voelde mijn broekzak verdacht leeg aan. Ik doorzocht mijn tas, maar rook de geur van het noodlot al om mij heen. Ik gooide mijn laatste muntjes in een telefooncel - ze bestaat gelukkig nog - en belde naar mijn mobiel. Niks te horen, ook niet achter in mijn tas. Ik kreeg alleen mijn eigen voicemail maar aan de lijn.

Exit mijn hele telefoonboek, mijn hele telefonische bereikbaarheid. Het was opeens een stuk minder leuk, op een donker en tochtig perron.

(wordt vervolgd)

» Maarten | ¶ | 20 09 2006 | Drie reacties

24 / 7

In het kloppend hart van de enige Amerikaanse stad van Nederland. Je hoort de metro ruisen onder het gebouw, elke paar minuten. Twaalf hoog zit ik, vrijwel boven de beroemde witte brug over de rivier - het icoon van deze stad. Beneden komen zes wegen bij elkaar op een kruispunt, stromen reizigers van noord naar zuid en staat een gebouw continue te knipperen met reclame en een lichtkrant. Aan de horizon havenkranen en fabriekspijpen, aan de overkant van de rivier de oud handelshuizen. Hier komen de netwerken samen, verknoopt alles zich tot woest kluwe. Dit is een werkstad, wil het gezegde, en aan alles lijkt dat te zien.

Om acht uur 's avonds wordt ik door de beveiliging het gebouw uit gezet. Ze gaan sluiten.

» Maarten | ¶ | 19 09 2006 | Vijf reacties

Rood, dus

» Maarten | ¶ | 16 09 2006 | Negen reacties

Roestend

» Maarten | ¶ | 14 09 2006 | Vier reacties

Kosmopolitisch

Een mij onbekende afhaalpizzaria adverteerde met een folder, huis aan huis. Niet hun indrukwekkende aanbiedingen of culinaire prestaties brachten mij onder de indruk, maar de naam deed me wel glimlachen: Pizzaria Bella Mezopotamie.

(Ook nog gezien vandaag: een eclectische kachel)

» Maarten | ¶ | 09 09 2006 | Zeven reacties

Wake me up when september ends

Anderhalve baan had ik deze maand al. En nu ook nog verhuizen, vanaf volgende week.

(Een huis! Een huis! Stuiter stuiter stuiter door de kamer! Gat in de lucht, zo hoog als de Domtoren.)

(wordt ongetwijfeld vervolgd, maar wel onregelmatig).

» Maarten | ¶ | 08 09 2006 | Zeven reacties

Eiland

Het eiland was een tikje rond, of misschien is de vorm van een ruit een nauwkeuriger beschrijving. Aan de westelijk en de oostelijke kan was er een inham, of een fjord, of misschien een zeearm. En dat westelijk en oostelijk was ook weer afhankelijk van de veronderstelling dat de kaart ophet noorden was georieenteerd. Het eiland kende een aantal symbooltjes, dus het moet minstens enige omvang hebben om plek genoeg te creeeren voor een paar dingen die symbooltjes rechtvaardigen. Naast het eiland, op de andere pagina stond een plaatje met bomen van het type subtropisch of warmer.

Aldus het resultaat van mijn blik in het reisboekje dat een mevrouw stond te lezen tijdens een periode van opperste verwarring en chaos op het Centraal Station. Dat heb je, die opgefokte atmosfeer op stations. Wild rondrennende reizigers, volstrekt ontsporend omdat de dienstregeling niet altijd precies werkt. Welke trein het probleem was, weet ik niet meer. Ik vraag me slechts af welk eiland ik zag.

» Maarten | ¶ | 05 09 2006 | Twee reacties

Hoe ik een boeman werd

Dit weekend ging ik jaarbeurzen. Sinds beachen een gangbaar alternatief is voor naar het strand gaan, zal jaarbeurzen binnenkort ook wel betekenis krijgen. Ik toog naar de Jaarbeurs. Eigenlijk voor het Boekenfestijn, dat daar gehouden werd, maar ik zag dat er ook Blokker 3-daagse was. De naam beloofde niet veel goeds, maar ik had wel wat dingen nodig, dus misschien kon ik in een keer mijn slag slaan.

Als de hel bestaat, dan is er een afdeling die bestaat uit een Blokker-∞-daagse. Uitgestrekte hallen vol met pallets, en daartussen krioelen families met winkelwagens, van wie niemand in staat lijkt een beetje door te lopen, en duizenden producten die je allemaal toeschreeuwen 'koop mij, koop mij, ik maak je gelukkig!'.

Buiten trof ik mezelf aan met een wasrek en een gereedsschapskist. Misschien dat ik er gelukkig van word.

In de wandelgangen van de Jaarbeurs wachtte ik op mijn medebezoekers, die nog bezig waren op het boekenfestijn. Ik ging zitten op de radiator, die stevig genoeg was om mij een zitplek te bieden. Mijn wachttijd vulde zich met het kijken naar mensen en het tikken van een vierkwartsritme met mijn voet. Ik ben a-ritmisch, dus dat werd een vrije interpretatie van een vierkwartsritme. Vijf meter naast me ging een gezin zitten, om hun nieuwe bezittingen te ordenen en te bewonderen. Het jongetje (7) begon zich na een paar minuten te vervelden, en klierde wat rond. Ramde met een winkelwagen de radiator, waardoor er een deel vanaf viel. 'Doe niet zo vervelend!', riep zijn moeder, terwijl ze de schade probeerde te repareren. Toen bleek dat ze smeerolie aan haar handen kreeg, liet ze het brokstuk maar liggen. Het jongetje had ondertussen een nieuw object gevonden om zijn agressie op los te laten: zijn zusje (5). Met een karatetrap ging hij haar te lijf, waarop zij reageerde door hem tegen het winkelwagentje aan te smijten. Er werd over en weer geslagen en geschopt, waarin het zusje de meeste klappen kreeg. De ouders neigden niet zichtbaar tot ingrijpen. Toen jongetje voor mij langs kwam, greep ik hem bij zijn kraag en sprak hem bestraffend toe.

Nadien was de ruzie over. Hij verschool zich achter de winkelwagen en keek nog lang om toen hij met de rest van het gezin wegliep.

» Maarten | ¶ | 03 09 2006 | Negen reacties

Geen wolkje, wel regenpijpen

» Maarten | ¶ | 01 09 2006 | Drie reacties