Film van Alledag

Het Scholiertje de nieuwe hype aan het worden is, nog groter dan de Arctic Monkeys en the Beatles bij elkaar?
Ook Sultana Hartig een lekker hapje is, zodanig dat ik denk dat ik ga vinden dat het lekkerder is dan de gewone Sultana?
Ik wel een badeend, maar geen bad heb?
Het ~~sneeuwt~~ ~~regent~~ reeuwt?
Ik onderdehand wel weer eens buiten wil zitten, maar dat dat niet plezierig kan door de neerslag?
Er vanmorgen een nieuwe laagterecord temperatuur is gesignaleerd in de badkamer, te weten 15.3 graden?

» Maarten | ¶ | 28 02 2006 | Zes reacties

Ochtend en vroeg. Ik kom aanfietsen en de wind waait voluit tegen mij aan. De wind is als een hond, die overenthousiast tegen je op komt springen. Net als honden zou je willen dat de wind aangelijnd was. Zonder halsband komt de wind ongenadig uit de polders blazen. De vlaggenmasten van de autodealer staan te klapperen in de wind. En als het echt hard waait dan hoor je zelfs de lantaarnpalen fluiten.

Langzaam ploeg ik er tegen in. Ik doe ook geen moeite om hard te rijden, want dat zou me toch alleen maar frustreren omdat het toch niet soepel gaat. Je moet geen onmogelijke prestaties van je zelf verwachten, daar wordt je alleen maar moe van.

Fris en opgeruimd bereik ik dus de rotonde, en begin aan de oversteek. Ik heb voorrang, maar of ik het ook krijg is maar de vraag, en dus communiceer ik mijn richting opzichtig met armen. Je bent een danser, als je zo over de rotonde beweegt. En niet onterecht. De eerste bestuurder die de rotonde verlaat ziet mij, en remt keurig. Maar de tweede bestuurder, die daarachter kleeft, moet vol in de remmen en zijn auto het gras in sturen om een botsing te voorkomen. De motor slaat af en hij staat stil. Op tijd.

Het leven van deze fietser is er nog. En het is zeker geen saai leven, op deze manier.

» Maarten | ¶ | 27 02 2006 | Drie reacties

Als je luistert naar de wind

En vier andere foto's

» Maarten | ¶ | 26 02 2006 | Drie reacties

Ideologische ballonnen

Als ik het had gewild, had ik vanmorgen veel folders, flyers, pennen en ballonen kunnen krijgen, denk ik. De dichtheid politieke figuren op het marktplein nadert een vierjaarlijks hoogtepunt. Verbazend veel kinderen met ballonnen. Leefbare ballonnen, voormalige Maoistische ballonnen, Sociaal-democratische ballonnen. Iedere ideologie zijn eigen kleurrijke ballon.

Of om dat te vertalen: ik vind het maar moeilijk om serieus iets te vinden van die gemeenteraadsverkiezingen. Enige invloed op mijn leven schijnt het niet te hebben, dus misschien ga ik eens blanco stemmen.

» Maarten | ¶ | 25 02 2006 | Eén reactie

De man zonder haast

Bij het bushokje, hedenmorgen. Sneeuw valt vredig uit de hemel, en daar onder zoeven auto's de stad uit. Toen ik van de week een knalgroen overhemd droeg, riep ik dat ik dat deed om de lente af te dwingen. Voorlopig helpt het niet.

In het bushokje hangt een poster van een postorderbedrijf. Duits geloof ik, maar dat zijn bijna alle postorderbedrijven in Nederland. Meer auto's zoeven haastig. In de verte komt de bus. Of liever gezegd, twee bussen. Er is een langzame bus en een snelle bus. De snelle bus rijdt in een keer naar de volgende stad, de langzame doet nog allerlei dorpen aan. Tamelijk frustrerend als je de verkeerde pakt, kan ik uit ervaring vertellen.

De man die naast me staat lijkt te twijfelen, dus ik vertel even wat het verschil is tussen de twee bussen. Maar hij antwoordt met zuidelijk accent 'die bus is snel, maar die ander is leeg'. En hij kiest voor de langzame bus, waar inderdaad genoeg zitplaatsen zijn.

De man zonder haast. Hij bestaat, ik heb hem vanmorgen ontmoet.

» Maarten | ¶ | 23 02 2006 | Acht reacties

In de auto

Naast het stoplicht staat een man zijn hond uit te laten. Een zwarte hond met krulletjes. Dat uitlaten komt vaker voor, maar het is een wat vreemde locatie om je hond uit te laten, in de berm van een doorgaande weg. Toch tamelijk buiten de gebaande paden. Het voordeel van deze plek is dat er nooit wandelaars of spelende kinderen zullen komen. Niemand krijgt vieze schoenen. Op de keper beschouwd is het dus een ideale plek om je hond uit te laten.

Twee dagen later, hetzelfde stoplicht, en weer dezelfde man. Onwaarschijnlijk toeval? Als ik AIVD-baas zou zijn, zou ik hier wel een nieuwe spionagemethode in zien. Een krulletjeshond, niets is onopvallender.

Overigens vermoed ik, dat als de man met de hond een weblog heeft, daar nu een stukje verschijnt over een rode auto die hij twee keer achtereen op dezelfde plek heeft gezien.

» Maarten | ¶ | 21 02 2006 | Zes reacties

Het lekt

Plotseling valt het op. Het plafond lekt, net naast de fax. Verwonderlijk is het niet. Buiten is net een wolkbreuk geweest. Dat kon het dak van het kantoor toch niet aan. Langzaam lekt het verder. Iemand zet een plastic bak neer om het water op te vangen.

Langzaam vormt zich een bubbel aan de plafondplaat.Langzaam breekt de fysieke wereld in op de cocon de het kantoor is. Het wordt een evenement, in een kantoor waar normaal cijfers en letters op papier de werkelijkheid bepalen. Collega's houden op met werken, en kijken naar de bubbel die aan het plafond hangt. Zou het ding vol zitten met water, en dadelijk naar beneden komen storten? De interimmanager belt opnieuw met de facilitaire dienst; of ze nu echt willen komen. Voordat die gearriveerd is breekt de plafondplaat aan stukken. De vloed blijft achterwege. Er komen een paar verpapte stukken plafondplaat naar beneden.

Nu zit er al dagen een gat in het plafond. Iedereen is al lang weer aan het werk. Op de vloerbedekking zit een vlek, maar verder is er niks meer te merken. Tot de volgende regenachtige ochtend.

» Maarten | ¶ | 20 02 2006 | Drie reacties

Polder

Nog 6 foto's op Flickr

» Maarten | ¶ | 19 02 2006 | Drie reacties

Bij de rotonde

Ochtend aan ochtend kijk ik naar de rotonde. Hoe de auto's hun onvrijwillige rondjes maken. Aan de rand van de stad, bij de uitvalsweg wacht ik op de rode auto die mij naar mijn werk zal vervoeren. Gelukkig is er een bushokje, want het regent vaak. Misschien is dat een kenmerk van uitvalswegen, die regen.

Ik kijk naar het verkeer. Veel auto's. Als het donker is, kan je maar drie kleuren auto's onderscheiden, wist u dat? Er zijn zwarte, witte en rode auto's. Alle andere kleuren bestaan niet meer. Alsof zij niet rijden, 's ochtends vroeg. Wellicht is het zo dat mensen met een andere kleur auto een ochtendhumeur hebben.

Het is een spektakel, misschien moet u ook maar eens komen kijken. Om drie minuten over zeven komen de trekkers van de mannen van de plantsoendienst de stad binnen rijden. Er is er een met een hooivork voorop de trekker. Ik vraag me af of dat niet gevaarlijk is. Zou je daar niet een fietser mee omver kunnen prikken? Of zou je voorbumper toch al effectief genoeg zijn. Eigenlijk zouden ze die mannen van de groenvoorziening allemaal een lease-Fiat Panda moeten geven. Dat ziet er een stuk minder gevaarlijk uit.

» Maarten | ¶ | 17 02 2006 | Vier reacties

Ontwikkelingen

Er gebeuren dingen in de Nederlandse Blogosphere. Ten eerste is er de introductie van Dutch Directions; lees de openingspost van Marco. Een nieuw weblognetwerk dat weblogs met kwaliteit gemakkelijker vindbaar moet maken. Daarnaast is er iets wat ik nog niet eerder had gezien: de verkoop van een weblogpost. Als u bereid bent een schenking te doen aan Villa Pardoes, dan krijgt u de mogelijkheid om te komen gastloggen op Een Beetje. En om deze actie te ondersteunen: wie het hoogste bod doet, krijgt er ook een post op dit weblog bij. Voor hetzelfde geld dus twee keer gastloggen. Grijp u kansen!

» Maarten | ¶ | 16 02 2006 | Zes reacties

Febomensen

Daar zitten ze, achter het raam, aan een tafeltje. De bezoekers van de Febo. Een man met een krant. Een oma met een kopje thee. Een paar keer liep ik langs de Febo in de afgelopen weken, en telkens zag ik ze. Op ieder moment zitten ze er. Je zou een fotoreportage moeten maken over deze Febomensen, maar dat is al zo vaak gedaan. Of iets soortgelijks dan.

Het is zo illusieloos, zoals ze daar zitten achter het raam. Niets ten nadele van de Febo, de frikandellen zijn smakelijjjk, maar de plek spreekt weinig tot de verbeelding. Niet dat illusies overigens zo zinvol zijn; ze worden toch ontmaskerd. Leest u Grunberg's de Asielzoeker eens voor wat voorbeelden. Misschien is dat het wel met de Febomensen; het zijn lezers van Grunberg. Zij houden geen status meer op. Het zijn de ontmaskerden. In hun huiskamer.

» Maarten | ¶ | 15 02 2006 | Vier reacties

Niet langer koud

Zomaar kreeg ik een klokje. Een soort gadget om sympathie te winnen, vermoed ik. Het is nu het badkamerklokje geworden. Dat vind ik fijn, een klokje op de badkamer. Als ik 's ochtends naar de douche loop, ben ik altijd bang dat ik per ongeluk te lang onder de douche blijf staan. Omdat het raam de hele nacht heeft opengestaan is het namelijk stervenskoud geworden (15 graden). In die omstandigheden is het verleidelijk om nog maar even onder het warme water te blijven staan. Een klok is een goede stok achter de deur.

Met die motivatie zette ik het klokje neer. Maar ik ontdekte dat het klokje ook temperatuur kan weergeven. Als ik weer afgedroogd ben en in mijn kleren stap, ben ik gloeiend warm. Maar het is nog steeds maar 16 graden. Ergo: het koud hebben is dus niet een kwestie van omgevingstemperatuur. Het is meer een kwestie van haast als ik snel naar mijn ontbijt moet rennen.

Derhalve zou ik volgende formule willen voorstellen. Mate van koud hebben = 1 / Haast, waarbij veel haast wordt uitgedrukt met een 1 en geen haast met een 0. Voortaan ga ik trouwens nog wat later opstaan. Dan heb ik het namelijk nooit meer koud.

» Maarten | ¶ | 14 02 2006 | Zeven reacties

Geen videoclipfiguur

Het is een avond. Staan aan een sjeeslaan waar je strepen kan fotograferen, als je een tijdopname zou maken. Het is een allee, met wat goede wil. Grandeur, en ruimte voor een videoclipfiguur die hier groot en breeduit staat tussen het voorbijrazend verkeer.

Er is in werkelijkheid maar weinig grandeur. Ik eet een zuurtje, van een restaurant van een paar dagen geleden, waarvan ik toen het papiertje niet open kreeg, maar nu wel. Honger is weliswaar voor de meeste van ons vooral een mentale kwestie; niettemin was ik blij dat het papiertje nu wel open ging.

» Maarten | ¶ | 13 02 2006 | Vijf reacties

Het kantoor

Het kantoor is de vluchtheuvel van de arbeidsmarkt. De overstapplaats, de plek waar niemand lang blijft en je onbekenden ontmoet. Onder mijn collega's bevinden zich een juriste, een journalist, een fysio en een graficus. En nog wat andere job-hoppers avant la lettre.

Ik solliciteer, net als de meeste anderen, naar een echte baan. Van de week kreeg ik een brief van een van de organisaties waar ik sollicteer. Solliciteren leidt tot druk postverkeer, dus zo vreemd is dat niet. De brief vermeld dat er voor de betreffende vacature meer dan 200 sollicitaties binnen waren gekomen, en dat ze dus nog wat langer nodig hadden om een selectie te maken.

Zo'n aantal is hilarisch, maar als het overal zo gaat zit ik nog wel even op het kantoor.

» Maarten | ¶ | 11 02 2006 | Vijf reacties

Lijflog

Soms stelt het lichaam je wel aan wat praktische beperkingen. Zo ben ik verkouden. Derhalve loopt het snot de halve dag mijn neus uit. (Excuus voor de wat plastische beschrijving, maar anders komt het niet goed met dit verhaal).

Vanavond stond ik op om mijn neus te snuiten. Dit omdat ik mij bij voorkeur even afkeer van mijn medemens als ik mijn neus snuit. Een erg prettig gezicht zal het immers niet zijn, om naar mijn snuitende gezicht te kijken. Hoewel ik daar nog nooit een foto van heb gezien, dus misschien is het een experiment waard.

Maar toen ik stond, bleek het iets anders te zijn dat uit mijn rechterneusgat droop. Bloed, namelijk. Ik had een bloedneus. Nu ben ik niet doodgebloed, anders zat ik hier niet, maar het stelde me wel voor een dilemma. Aan de ene kant mag ik niet te hard snuiten om niet weer te gaan bloeden, aan de stroomt de snot nog steeds uit het andere neusgat. Misschien moet ik maar een emmertje omhangen.

» Maarten | ¶ | 10 02 2006 | Zes reacties

Blauw

Klik voor desktop-formaat

» Maarten | ¶ | 09 02 2006 | Vier reacties

De bureaucraat

Waarheen carpool ik dan, zou u zich afvragen. Naar mijn sinterklaasbaan. Op een kantoor speel ik bureaucraat. Ik mag een radartje zijn in de machinerie van papieren, kenmerknummers, paperclips en nietjes. Ik print dingen uit en stop ze in enveloppen. Uitgeprinte dingen stop ik ook weer in de computer. Zo verdient een mens zijn geld.

Eigenlijk lijkt het een beetje op Super Mario, bedacht ik van de week. Je moet een heleboel dezelfde monsters verslaan om genoeg punten te krijgen, om iets nieuws te leren, om naar het volgende level te gaan. Omdat ik nog maar kort op het kantoor rondloop, zit ik nog maar in de laagste levels. Maar wel heb ik al een goed geoutilleerde bak met kantoorartikelen bemachtigd. Voorlopig zit ik niet zonder post-its of vulpotloden.

(wordt wellicht vervolgd)

» Maarten | ¶ | 08 02 2006 | Tien reacties

Niet 'In de bus'

Een van hen zou ik worden, dacht ik toen ik bij het postkantoor stond. Een van de mensen die een kort knikje tegen de chauffeur geven, en verder lopen, naar hun vaste zitplaats. Een van de mensen die je elke ochtend bij de halte ziet staan, 5 dagen per week om zeven uur 's ochtends vertrekkend. Ik zou een abonnement krijgen, dat in een plastic mapje zou gaan. Op zo'n mapje staat een van de meest oubollige logo's dat ik ken, dus zo cool is het niet om een busabonnement te hebben. Ik zou een serie stukjes gaan schrijven met de titel In de bus. Dat alles zou ik, en nog meer

Soms zou je dingen, dat is nu eenmaal zo.

Ondertussen heeft u al lang begrepen dat de werkelijkheid anders liep. Binnen een paar dagen na het ingaan van mijn busabonnement ontdekte ik een carpoolcollega, om zo veertig procent van mijn reistijd af te kunnen snoepen. Exit bus, dus. Voorlopig ben ik nog geen busverslaggever. Tot die tijd koester ik mijn mapje met oubollig logo.

» Maarten | ¶ | 06 02 2006 | Zes reacties

High Speed

» Maarten | ¶ | 04 02 2006 | Vijf reacties

Tutoyeren is ongewenst

Ik spreek u aan met u. Met een grote of een kleine letter, dat maakt niet zoveel uit, u blijft allemaal u. En u spreekt mij ook weer aan met u. In feite zijn wij allemaal u's. En dat is wel wat zielig voor de andere letters van het alfabet. Hoewel de meeste mensen niet willen doorgaan voor een nummer, heb ik nog niemand gehoord die er bezwaar tegen had om verder te gaan als letter. Dus als ik u nu voortaan aanspreek als, laten we een voorbeeld nemen, o, reageert o dan ook? Om een rechtvaardiger verdeling bewerkt te stellen vind ik dat de klinkers voortaan maar moeten rouleren. Elke maand een andere klinker, waardoor u niet langer u bent, maar slechts af en toe u bent.

Ik ben overigens niet aansprakelijk voor een mogelijke identiteitscrisis als u niet langer u bent.

» Maarten | ¶ | 03 02 2006 | Acht reacties

Ratatouille

Taalkundige vernieuwingen: heb ik het al eens gehad over aan- en afloggen? Vergeet ook een prachtterm als indeclareren niet.

*

Dan schrijf je de brief met 'Geachte heer / mevrouw', maar dan vind ik die schuine streep zo lelijk, zo agressief staan. Is 'Geachte heer, mevrouw,' een betere formulering?

*

In feite is dementie hersendiarree: wat je er in stopt, gaat er ook meteen weer uit.

*

Eigenlijk is roken een vorm van netwerken. Tenminste, als je hoort met hoeveel nieuwtjes de collega's na een rookpauze weer terugkomen, dan moet het wel ongeveer zo werken.

» Maarten | ¶ | 02 02 2006 | Negen reacties

& de Wereld

Op dit meestal wat lichtzinnig weblog besteed ik niet zo heel veel aandacht aan de Wereld. De Wereld is immers al op een heleboel plekken aanwezig, weblogs incluis. Maar hoe een grapje over gevangenisbibliotheken tot onverwachte resultaten kan leiden, bleek vanmorgen.

Terwijl de bus in een een donker en mistig landschap reed, en tien minuten vertraging op liep omdat er een onbegrijpelijke tractor voor ons reed, luisterde ik. Naar een hoorspel op een iPod, dat is toch ook een bijzondere combinatie tussen oud en nieuw. Aafke verwijst namelijk in een reactie naar een hoorspel over een terugkerende gevangene uit Guantanamo Bay. Nogal een hoorspel. Relevant met een hoofdletter R. En heel klikbaar, dus laat u zich niet tegenhouden.

» Maarten | ¶ | 01 02 2006 | Eén reactie