Film van Alledag

Sneeuwtuin

Voorzichtig wandel ik de tuin in, op zoek naar een tuinschaar om de kerstboom aan stukken te knippen. De boom is namelijk aan het einde van z'n latijn: een nieuw jaar halen zit er niet meer in. Tenminste, het idee om een nieuw jaar te halen met naalden aan de takken is louter hypothetisch.

De tuin is onverkend sprookjesland, zo in de winter. Een lichtwitte laag heeft alles vastgezet op het moment van een paar dagen geleden. Er staan een paar plantenpotten gevuld met stijfbevroren regenwater. Een mooie schaatsbaan, mocht je ooit kabouter worden. Nadat ik de tuinschaar gevonden heb, voel ik aan de tuinslang die er ligt. Vastgevroren op de plek waar het ding maanden geleden achter gelaten is. Ik wil de tuinslang van z'n plek halen, maar na tien centimeter verplaatsing laat ik de tuinslang liggen. Het verstoren van een wintertuin heeft iets vandalistisch over zich; het verbreken van de laag is schennis. Later zal er weer nieuwe sneeuw vallen, die mijn voetstappen zal opvullen, en de ideale deken zal herstellen.

» Maarten | ¶ | 30 12 2005 | Vier reacties

Wat doet pijn, en telt voor twee

Het is koud als ik op het station sta, helder fris winterweer. Kijkend naar de lucht zie ik wolken uit het oosten komen. Iets dat klopt met de voorspellingen, want dankzij een lagedrukgebied boven Zweden zou de wind uit het oosten komen.

Een oudere vrouw, gekleed in kleurrijke maar wat rommelige kleren loopt langs. De meeste ouderen blinken uit in pastelkleuren, maar deze dame confirmeerde zich niet aan die code. 'Lekker weertje, meneer', zei ze toen ze langs liep. 'Ja', riep ik terug, 'lekker fris'. Nadat ze nog wat mensen op het perron had geprobeerd kwam ze naast me staan. 'Woont u hier in de buurt? En heeft u een fijne Kerst gehad?' Omdat ik de beroerdste niet ben, vertelde ik iets over de Kerst. Zij greep haar kans en vertelde dat ze met een vriendin naar een maaltijd voor alleenstaanden in de Pelgrimskerk was geweest. Immers, het restaurant in het seniorencentrum was dicht op Eerste Kerstdag. Normaal at ze daar tussen vijf en kwart over zes.

Aan het gedrag van de andere reizigers zag ik dat de trein naderde. Hun onrust is een goede graadmeter voor arriverende treinen. Ik stapte naar links, bewust weg van de oude dame. Als ik had gewild had ik ongetwijfeld nog de hele reis kunnen kletsen, maar ik moest in de trein nog dingen voorbereiden waar ik niet onder uit kon. Bij het instappen kon ik niet anders dan denken aan Spinivs. Ik ken een raadsel over eenzaamheid en dat gaat als volgt: wat doen pijn en telt voor twee?

» Maarten | ¶ | 28 12 2005 | Zes reacties

Denneappel

(Of is het nu een dennenappel?)

» Maarten | ¶ | 27 12 2005 | Zes reacties

Het Mathom

Een prul, dat is wel de beste omschrijving van de prijs die ik won. (Excuseer Ronald, maar esthetisch of functioneel verantwoord is het nu eenmaal niet). De vraag is 'wat doet men met een prul?'. Een geven prul mag men immers niet in de bek kijken. Daarom: het prul weer weggeven, dat is de oplossing. Dan kom ik ook niet de verleiding in de bek van het prul te kijken. Ik maak er een Mathom van.

Een Mathom is een cadeau, waarvan het gebruik niet langer bekend is, dat het hele 'district' rondgaat, en een Mathomhuis is een museum van oude nutteloze schatten*.

Om het Mathom in werking te stellen heb ik natuurlijk wel uw medewerking nodig. Dus: de eerste die zich meldt, kan vervolgens voor de brievenbus gaan liggen wachten, om daarna te mogen spelen met het prul.

*In de Ban van de Ring, boek 1, hoofdstuk 1; zie ook Tolkien Lexicon.

» Maarten | ¶ | 26 12 2005 | Drie reacties

Kaartje

» Maarten | ¶ | 24 12 2005 | Zeven reacties

Alles is verlicht

De trein boemelde door een avondlijk stadslandschap. In het Engels zou ik dat kunnen vertalen naar het woord cityscape, maar het woord stadschap is nauwelijks Nederlands (of toch). In de trein spraken twee studentes Amerikanistiek over de bespreking van Extremely Loud and Incredibly Close door hun hoogleraar. Alles is verlicht las ik al, en Extremely Loud and Incredibly Close moet ik ook nog lezen. Maar er is veel dat ik nog moet lezen.

Alles is verlicht, dacht ik, dat is wel van toepassing. Binnen de TL, buiten zag ik hoe de kerstverlichting bezig was het stadschap te vervormen. Een nieuwe skyline van halfgekleurd en knipperende flats. Een nieuwe lichtstad wordt geboren, deze kerst.

» Maarten | ¶ | 23 12 2005 | Eén reactie

De postbode bracht pakketjes

De postbode bracht pakketjes. Twee tegelijk, maar liefst, en geen kerstpakket. En de postbode is meestal leuk, maar pakketjes ontvangen is nog veel leuker. Lees verder

» Maarten | ¶ | 22 12 2005 | Twee reacties

Uw keuze

Democratisch door u gekozen; daarom voor u verkrijgbaar zolang de voorraad strekt: Another Travelin' Song.

» Maarten | ¶ | 20 12 2005 | Eén reactie

Een wandeling naar het postkantoor

Buiten staan vier mensen te proberen iets in de brievenbus te stoppenproppen. Als ik aan de beurt ben, is er zeker geen ruimte meer in de bus. E-mailen die kerstkaarten, mensen, zou ik willen roepen, dan past mijn gewone post er tenminste bij. Ik loop het postkantoor binnen om het dan maar af te geven.

*

Binnen zitten twee mensen op de vloer, met een enorme stapel lege dozen naast zich, en een enorme stapel banketstaven. Alles moet nog ingepakt verzonden worden, en het is al kwart voor vijf.

*

Ik signaleer een Oostblokaccordeonist voor de supermarkt. Tien jaar geleden zag je die in Duitsland, sinds vijf jaar zie je ze ook in Nederland en nu heeft er dus ook een mijn lokale Albert Heijn bereikt. Een zuiver staaltje innovatiediffusie; Torsten Hagerstrand zou er trots op zijn.

» Maarten | ¶ | 19 12 2005 | Twee reacties

Sterfhuisconstructie

Het zal de oudste mop zijn die ik ken; de verpersoonlijking van afgezaagd. Als je me vraagt om een mop te vertellen en ik heb geen zin om na te denken, dan zal ik deze vertellen, omdat dit verhaal is ingeslepen.

Jantje loopt met zijn oma door het bos. Hij ziet een briefje van honderd liggen. 'Mag ik dat oprapen, oma', vraagt Jantje. Zijn oma antwoordt: 'Nee Jantje, alles wat op de grond ligt is vies'. Later ziet hij een briefje van vijfhonderd liggen. 'Mag ik dat oprapen, oma', vraagt Jantje. Zijn oma antwoordt: 'Nee Jantje, alles wat op de grond ligt is vies'. Even verderop gaat het mis. Oma valt en komt op de grond te liggen. 'Help me even overeind, Jantje'. 'Nee', zegt Jantje, 'dat mag niet, want alles wat op de grond ligt is vies'.

Het feit dat deze mop al zo oud als mijn moppenkennis is, heeft natuurlijk wel consequenties. Immers, Jantje en zijn oma lopen nu al meer dan 15 jaar in dat bos. Jantje moet Jan zijn geworden, en oma zal ondertussen een rollator nodig hebben. En krijgen ze geen honger, en hebben ze nu nog steeds niet alle wandelroutes gezien? Zou het niet menselijker zijn om ze uit dit verhaal te bevrijden? En zo ja, bestaat er dan een rusthuis voor opgebruikte hoofdpersonen?

» Maarten | ¶ | 18 12 2005 | Vier reacties

Jaarlijstje

Nog een half maandje, en dan is 2005 weer voorbij. Ook hier dus tijd voor een jaarlijstje, in de categorie muziek. Vijf albums die 2005 misschien zullen overleven, en over een aantal jaar nog steeds klinken.

Bright Eyes / I'm wide awake, it's morning
dEUS / Pocket revolution
Racoon / Another day
Spinvis / Dagen van gras, dagen van stro
Bruce Springsteen / Devils & dust

Waarbij ik nog wel een opmerking kan maken over het feit dat Spinvis op deze lijst staat. Dat album is pas twee weken uit - hoe kan ik dan nu al bepaald hebben dat het jaarlijstmateriaal is? Daar zit wat opportunisme bij, en het is nu eenmaal de beperking van jaarlijstjes.

Enfin, wat heeft u aan dit geneuzel? Niet zoveel, dunkt me. Daarom mag u stemmen van wie u een liedje wilt horen. Ja, geacht stemvee, het is hier nog democratischer dan in Irak.

Bright Eyes (0 votes)
dEUS (0 votes)
Racoon (0 votes)
Spinvis (0 votes)
Bruce Springsteen (0 votes)

» Maarten | ¶ | 16 12 2005 | Drie reacties

Utrecht

Om en nabij half vijf. Het daglicht nadert zijn einde. Nog een uurtje, en dan is het afgelopen. Op het Domplein bladert een toerist door Lonely Planet. Een ander maakt een foto van het Academiegebouw. Nooit geweten dat je hier ook guided tours op de Domtoren kan doen. Verderop spot ik zelfs een restaurant dat aankondigingen doet in het Engels. Het Domplein als toeristenmekka.

In de Choorstraat zit een straatmuzikant kerstliederen te spelen. Aanvankelijk lijkt het op 'Aan de Amsterdamse Grachten', maar dat kan natuurlijk niet in deze stad, het moet iets anders zijn. Voor de winkel staat een man te wachten op zijn vrouw, die ongetwijfeld binnen is. Ergens zag ik een fotoserie met mannen die voor winkels staan te wachten op hun vrouw, maar ik ben vergeten waar. Met wat geluk zal deze man het Jugendstil-gedecoreerde pand zien, dat aan de overkant staat en mijn naam draagt (nou ja, vooruit, vernoemd is naar St. Maarten).

Nu zou ik een punchline nodig hebben, een plot of iets dergelijks, maar ik liep verder, de Oude Gracht op, de mensenmassa in, en verdween weer uit deze mooie stad.

» Maarten | ¶ | 15 12 2005 | Eén reactie

Zinsnede (8)

De bundel essays De werkelijkheid van Bas Heijne staat vol met zinnen die je naar hartelust overal wil rondstrooien, om iedereen blij te maken met inzichten waarvan je afvraagt waarom je het nooit zelf had bedacht.

'O, een nomandisch leven, een nomadische geest! Je volop op het leven storten, en er tegelijkertijd net even dat beslissende beetje afstand toe bewaren, er net even boven zweven, je niet blijvend hechten aan wat zwaar is en onherroepelijk tot de dood leidt'

» Maarten | ¶ | 13 12 2005 | Zeven reacties

Burgerplicht

Het was twee straten verderop, hedenochtend. Ik was druk aan het nadenken of het verstandig was om mijn rits dicht te doen (ik heb de rits gesloopt, hij gaat nog wel snel dicht maar slechts met veel moeite en hulpstukken weer open), toen een fietser voorbij fietste.

Die fietser, dat was op zich nog niet zo bijzonder, maar wat hij achterop had. Een blauw Albert Heijn-mandje. Bij mijn weten was het niet toegestaan die dingen te lenen uit de winkel. En nou komt die fietser heel toevallig uit de richting van de Albert, dus dat maakt hem wel heel verdacht.

Maar ik trok geen sprint om hem staande te houden. In plaats daarvan kom ik even bij u mijn hart luchten, om knagend geweten te sussen.

» Maarten | ¶ | 12 12 2005 | Zeven reacties

Foto's van luchten

Het is winter. Dat betekent dat de zon relatief meer in het zuiden ondergaat dan in de zomer. Dat betekent dat ik dus minstens een keer per week in de verleiding ben om een foto van de roodpaarse lucht te maken. En dat ik tientallen luchten met ondergaande zonnen heb. Hier is er weer een:

» Maarten | ¶ | 11 12 2005 | Drie reacties

Wishlist

Zo jammer, dat Sinterklaas al weg is...

(En nu maar wachten op de ramsj).

» Maarten | ¶ | 10 12 2005 | Vijf reacties

Helemaal alleen op het Prins Claus Plein

Daar voor me gaat een auto naar rechts, naar Amsterdam. Ik ga naar boven, de fly-over op. De wolken in. Het wordt boven steeds mistiger. Ik zweef bijna. Niemand om me heen.

Alleen nog het geluid van de motor en de ventilatie. Stiltegebied Prins Clausplein.

(Voor tien seconden dan, want daarna zie je de auto's vanuit Den Haag alweer op doemen).

» Maarten | ¶ | 09 12 2005 | Twee reacties

Starsailor: On the Outside

De Britse groep Starsailor heeft een nieuw album. En aangezien eerdere albums Love is Here en Silence is Easy me wel bevielen is het tijd voor een recensie. Starsailor heeft net als concurrent Coldplay de afslag naar stadionrock genomen. En soms is de gelijkenis wel erg groot: luister naar deze

. Het is groots en bombastisch, en een tikje rauwer dan Coldplay. Ondanks dat ik niet vies ben van een beetje bombast, is dit te veel. Een heel album dat bol staat van Grote Woorden en Pretenties. Muzikaal is er niet veel mis mee, alleen is het evenwicht zoek. Op de afsluiter Jeremiah na speelt Starsailor alles in de vijfde versnelling. Jammer, want dat type liedjes is net wat Starsailor kan onderscheiden.

.

» Maarten | ¶ | 08 12 2005 | Drie reacties

Moerasbossen

Er zijn slechts grijstinten, aangezet met het natriumlichtoranje van de straat. Hij kijkt, en valt dan weer terug in slaap. Hij moet er uit, dat zijn de regels van het spel, zonder verliest hij. Hij klimt eruit. De vloer direct aan zijn blote voeten. Een taxi laadt in de straat een vrachtje uit - altijd luidruchtig. Hij zou willen schelden, als dat hielp, maar het helpt niet, je maakt alleen meer mensen wakker op die manier, dus houdt hij zijn mond. Hij knipt het licht aan vn de badkamer waar hij naar toe is gelopen en ziet zichzelf in de spiegel. Haar als een puinhoop, gezicht als een grafkleur. Wat was er nou? Hoe laat is het eigenlijk? Iets met de telefoon, ofzo. Moest er iemand gebeld worden? Er was iets - of was het droom?

Hij loopt naar zijn tas en pakt zijn agenda. Stoot onderweg zijn voet, omdat hij het licht niet aan wil doen. Zijn agenda bevat niets bijzonders. Ja, om kwart over tien 's ochtends, een afspraak. Hij kijkt op de klok, en ziet dat het iets voor vieren is. Hij gaat terug naar bed, en vraagt zich af wat er nu was, maar komt er niet achter. Het enige dat hij weet, is dat zijn voeten koud zijn geworden.

» Maarten | ¶ | 07 12 2005 | Vier reacties

Na 3 jaar, 11 maanden en 4 dagen

De euro begint toch in te burgeren: het valt op dat Monopoly nog in guldens rekent.

» Maarten | ¶ | 05 12 2005 | Vijf reacties

In de industrie

'O ja', dacht ik toen ik de kantine binnenkwam, 'zo was het'. Een ruimte gevuld met gemakkelijk schoon te houden tafels en stoelen. Een koffieautomaat die de voornaamste aanwezige was in een klein keukenblok. Enkel mannen die rondom de tafel zaten en koffie dronken en boterhammen aten. Er lag een Sp!ts van een paar dagen geleden op tafel, maar gelezen werd er niet. Veel gepraat ook niet, overigens. Iets over wat er gisteravond op tv was, en verder elkaar de maat nemen met wat beledigende grappen over en weer.

'O ja', dacht ik. Ik betrapte mezelf erop dat ik dit alweer even niet gezien had. Hoe elitair, eigenlijk: op deze manier gaat het in talloze bedrijven in Nederland. Alleen: ik kom er zelden. Organisaties waar ik kom zijn meer feminien, meer intellectueel, en ik zou willen schrijven, meer beschaafd, maar dat laatste is weer elitair. En het is goed om je dat te blijven realiseren.

» Maarten | ¶ | 04 12 2005 | Vijf reacties

Voor op de zaterdagmiddag

Plaatjes Kijken

» Maarten | ¶ | 03 12 2005 | Twee reacties

Jim Reeves

Zappend door iTunes kwam ik Jim Reeves tegen. Ooit voor iemand op cd gezet, nooit goed naar geluisterd maar nog steeds aanwezig op de uitgestrekte magneetvlakten van de harde schijf. Ik luisterde. En ondanks dat het eigenlijk niet in het spectrum van serieuze muziek valt, beviel het me wel. Het heeft iets zorgeloos; muziek waaruit alle mogelijke relief is weggehaald, waar niets is te zien van een boze buitenwereld.

Jim Reeves - How Can I Write On Paper (What I Feel In My Heart)

» Maarten | ¶ | 02 12 2005 | Twee reacties